Christian Dior
Kwiaty mogą wydawać się motywem dość oklepanym i banalnym, to prawda. Ale jeśli „bierze się za nie” projektant i wizjoner pokroju Christiana Diora, sytuacja zmienia się diametralnie.
Inspiracja kwiatami wzięła się jeszcze z okresu dzieciństwa – jak sam mówił, jego poczucie estetyki ukształtowały pastelowe kolory, jakie otaczały go w ogrodzie w Granville, miejscem najpiękniejszych wspomnień z dzieciństwa, a w szczególności znajdujących się w tym ogrodzie pięknych kwiatów. Kwiatów, które tak go urzekły, że przez całe życie był z nimi związany – co widać choćby poprzez jego stroje i ogólny, stworzony przez niego kobiecy ideał – świeżość, młodość, wąska talia i dopełniająca ją spódnica, żywo przypominająca kielich kwiatu. Najczęściej cytowanym powiedzeniem projektanta nie bez przypadku jest sentencja „Jak dobrze, że są kwiaty”.
Christian Dior urodził się we wspomnianym już Granville w roku 1905, dokładnie 31 stycznia. Zgodnie z życzeniem swoich rodziców miał kształcić się na dyplomatę, co – na szczęście – okazało się jedynie pobożnym życzeniem. Co prawda podjął on studia w tym kierunku, cały czas jednak pochłonięty był realizacją swojej pasji – projektowania ubrań.
Początek jego kariery to okres projektowania dla mniej i bardziej znanych domów domy i pierwsze sukcesy – takie jak publikacje szkiców w prestiżowym magazynie „Figaro” . Przełom nadchodzi po szczęśliwym powrocie projektanta z frontu II wojny światowej – w roku 1941 i pracy u projektanta Lucienia kalonga, w roku 1946 Christian Dior zakłada swój własny dom mody, w czym znaczny udział miał magnat Marcel Boussac. Po kilku latach działalności światło dzienne ujrzały pierwsze perfumy sygnowane nazwiskiem Christian Dior – Miss Dior, które współtworzył ze swym wieloletnim przyjacielem Sergem Heftlerem Louiche.
Wkrótce po zyskaniu należnego mu uznania Christia Dior zatrudnia, a raczej daje szansę zdolnemu, młodemu projektantowi – w roku 1953, siedemnastoletni wówczas Yves Saint Laurent, który przybył do Paryża jedynie z teczką wypełnioną jego autorskimi projektami.
Christian Dior zmarł nagle cztery lata później, dom mody objął w posiadania właśnie Yves Saint Laurent.
Obecnie marka Dior poza ubraniami i perfumami specjalizuje się – co nie jest specjalny zaskoczeniem – we wszystkich „towarach luksusowych”. Charakterystyczne logo Dior znajdziemy na ubraniach i akcesoriach, perfumach, zegarkach, jak i ekskluzywnych telefonach komórkach czy biżuterii.
Przechodząc do najważniejszego – do perfum – musze od razu przyznać, że jest ich wyjątkowo dużo – lekką ręką można naliczyć ich ponad 50! - i nie miałam okazji (niestety) zapoznać się z każdym z nich bliżej.
Pierwsze perfumy z logiem Dior ujrzały światło dzienne 1947 r. i przyniosły – podobnie jak poprzedzający ich premierę pokaz mody – swoistą rewolucję. Kwieciste wzory i feria kolorów urzekły Paryżan, którzy okrzyknęli kolekcję „New Look”, nowym stylem, nowym wyglądem. Podobnie przyjęto pojawienie się zapachu Miss Dior, których nazwa pochodzi od siostry samego projektanta. Odpowiedzialnymi za ten zapach Dior uczynił znamienitych: Jeana Carlesa i Paula Vachera, do dziś wymienionych jednym tchem jako jednych z najważniejszych w świecie perfum.
Obecnie linia Miss Dior jest wciąż żywa, kontynuowana za sprawą nowych zapachów – takich jak Miss Dior Cherie, którego twarzą została ostatnio Natalie Nortman.
Miss Dior Cherie
Jeśli za zapach „weźmie się” osobistośc pokroju François Demachy’ ego, to można być pewnym, że będziemy mieli do czynienia z absolutnym pięknem i sztuką na najwyższym poziomie.
Dla niezorientowanych – Francis Demach (ur. 1949) to jeden z najlepszych kreatorów perfum, odpowiedzialny w głównej mierze ze większość zapachów Chanel (choć śmietankę spijał jako współpracownik Jacques Polge). Student prestiżowej Ecole de Parfumerie de la Société Charabot.
Poznajmy się więc z jego najnowszym dziełem – kobietą – ucieleśnieniem Francji i francuskości.
Młoda i piękną świeżo co rozkwitło urodą i kobiecością, efektowna, ale nie egzaltowana, pełna wdzięku, elegancji z drobna nutą nonszalancji i pewności siebie. Wszyscy, którzy z nią przystają, lub choćby nawet na nią spojrzą – odzyskują humor i chęć życia. Taki właśnie jest zapach Miss Dior Cherie.
Zgodnie z zasadą samego Christiana Diora – to kwiaty są tu najważniejsze, zupełnie jak w historycznej Miss Dior z 1947 r., którego Cherie ma być i jest kontynuacją, czy – może lepiej – nowoczesna interpretacją.
Zapach jest młodzieńczy, tchnie lekkością bytu i optymizmem, przyprawionych – za sprawą wetiweru i drzewa sandałowego – nutka romantyzmu i nieskrępowanej, naturalnej elegancji .
Przeznaczony w zasadzie dla każdej kobiety, choć – jak twierdzi choćby sam Demachy - powstał z myślą o, i dla młodości.
Miss Dior Cherie Eau de Toilette
Wiosna i młodość, młodość i wiosna – to słowa klucze, motywy przewodnie tego zapachu. To wiosenna wersja Miss Dior Cherie, pozbawiona szyprowego aromatu swej poprzedniczki. Lekka, zwiewna, idealnie pasująca do zwiewnej sukienki, młodej kobiety i skąpanego w wiosennym słońcu Paryża.
Wszystko to uwiecznia mistrzowską ręką Sophia Coppola (znana nam głównie z hitu, oscarowego „Między słowami”), której spot reklamowy idealnie obrazuje czym i jakim jest Miss Dior Cherie Eau de Toilette. Ten zapach jest jak spacer po wiosennym parku – początkowo wędrujemy pośród aromatycznych cytrusów – słodkich i zarazem kwaśnych, dalej mijamy piękne kwiaty, z których słynie Paryż – tureckie róże i gardenia, następnie jaśmin i delikatnie leśne nuty, zawdzięczane sercu paczuli.
Jak każdy zapach Diora także i ten jest doskonale dopasowany, wykonany z najwyższej jakości surowców, z dbałością o każdy szczegół – tak wnętrza, jak i samego flakonu – jak zwykle delikatny, elegancki i zwiewny, inspirowany strojami, zgodny z zasadą New Look.
Dior Homme Sport
Starszy niż opisane wcześnie Miss Dior Cherie, męski zapach Dior Homme Sport wciąż nei traci na swej popularności. I nic w tym dziwnego – jest ponadczasowy, łączy aktywność, siłę i młodość z elegancją.
Zapach ten to kolejne dzieło Francois’a Demanchy’ego, jego twarzą w kampanii reklamowej był Jude Law.
Odrobinę odbiegający od mainstreamu, jaki od lat wyznaczał sobie Dior, zapach ten – mimo wszystko – zasługuje na uwagę. Jak sama nazwa wskazuje, twórca postawił sobie za cel połączenie aktywności, energii z nieodłączną u Christiana Diora elegancją – naturalną, niewymuszoną, a wręcz nonszalancką. To właśnie element wyróżniający ten zapach na tle innych perfum o przydomku sport.
Czego należy się spodziewać po sportowym zapachu? Przede wszystkim orzeźwienia i poczucia – stale utrzymującego się poczucia – świeżości. Dior Homme Sport gwarantuje to dzięki rześkiemu połączeniu cytrusowe (grejpfrut, limonka i nutka cytryny) z żywicą. Energia i orzeźwienie podana w bardzo przystępny i lekki sposób. Wrażenie pewnej banalności (którą zawsze odczuwam w kompozycjach stricte cytrusowych) przełamuje wyczuwalny imbir i drzewa sandałowe, przechodzące następnie w elegancki i wyrazisty kontrapunkt uzyskany dzięki drzewu sandałowemu i lawendzie. Idealnie zbalansowany zapach, połączenie dwóch pozornych przeciwieństw – energii i elegancji.
Desing flakonu inspirowany jest, a raczej bezpośrednio nawiązuje do klasyka – Dior homme, odróżniając się od niego w zasadzie jedynie większą przepuszczalnością światła. Sam flakon – masywny, przyciężki może wzbudzać mieszane odczucia, choć z pewnością kojarzy się z męskością.
Dior Homme Intense
Kolejna odsłona tradycyjnego i klasycznego zapachu Dior Homme – Intense, jak sama nazwa wskazuje, na mocniejszy „ciężar gatunkowy”. Cięższy, bardziej stężony zapach, idealnie podkreślający wieczorowy strój i wyjątkowe okazje. Wytrawny, stonowany i stanowczy, zdaje się – niczym wino i prawdziwy mężczyzna – dojrzewać z czasem, ewoluując i odsłaniając kolejne oblicza. Pozycja obowiązkowa dla każdego eleganckiego mężczyzny.
W odróżnieniu od innych zapachów tej linii, ciężar aromatów drzewnych łagodzony jest tu subtelną nutą irysu i wanilii. Unikalne połączenie substancji kojarzonych raczej z zapachami damskimi przynosi nieoczekiwany efekt – elegancji, emanującej pewności siebie i nieodpartej zmysłowości. Zapach koniecznie podkreślany wyjątkowością atmosfery i stroju, na zdecydowanie wyjątkowe okazje.
Flakon zbliżony do całej linii, podkreślenie ciężkości i mocy uzyskano dzięki zastosowaniu przydymionego szkła.
Dior Fahrenheit 32
32 dwa stopnia w skali Fahrenheita odpowiada 0 stopnia w skali Celsjusza. Zapach tak ochrzczony kojarzy mi się zimą, surowością i wysiłkiem. Powinien rozgrzewać i dodawać brakującej w zimie energii. Wrażenie to potęguje także desing flakonu – zdający się zamarzać, skuty lodem.
Kierowany tymi konotacjami i wrażeniami, używając po raz pierwszy tej perfumy poczułem się …. całkowicie zaskoczony i zbity z tropu. Kwiatowy i owocowy, niesamowicie świeży, przywodzący na myśli całkowite przeciwieństwo zimy. Stylizacja flakonu, jak i sama kompozycja zapachu przywodzi na myśl rozgrzaną do granic możliwości tropikalną plażę, równie ciepły, lazurowy i krystaliczny ocean i zapach, kojący, orzeźwiający niczym zimna bryza. Co jeszcze bardziej zaskakujące – pierwsze wrażenie orzeźwienia wkrótce ustępuje, by zmienić barwę na ciepłą, energetyczną, przytłumioną nieco posmakiem drzewnym, uzyskanym za sprawą domieszki wetywerii. Całość niczym klamra spina wanilia, która porządkuje nieco kompozycję, skutecznie równoważąc przeciwstawne akcenty i dodając subtelnej i naturalnej elegancji.
Dior Fahrenheit 32 to perfumy nietypowe, zaskakujące i lekko nieprzewidywalne, tym niemniej idealnie wpisują się do do całej linii perfum Christiana Diora.
Warto jeszcze dodać, że niejako pomysłodawcą tego zapachu, jego twórcą zaś jest niemniej znamienity Louise Turner. Sam zapach jest natomiast kontynuacją powstałego w 1988 r. Fahrenheit
Dior Dune
Chanel No. 5 cieszą się – według mnie – niezasłużoną opinią klasyka klasyków, pomijając walory historyczne oczywiście.
Jeśli miałaby wybierać najbardziej urzekający zapach – bez namysłu wskazałabym Dior Dune.
Dune to wydma, najbliższe skojarzenie – plaża, a więc kolejny orzeźwiający, kwiatowo – cytrusowy zapach, z jakich słynie nie od dziś Dior. Tymczasem Dune to także tytuł obszernej powieści science – fiction Franka Herberta – opowieści o tajemniczej planecie, pełnej najbardziej pożądanej substancji zwanej przyprawy. Opowieść pełna tajemnic i wątków, urzekająca fanów już od kilku pokoleń – zupełnie tak jak Dior Dune.
Za to dzieło sztuki odpowiedzialny jest sam Maurice Robert i od razu znać w nim rękę (a w zasadzie nos) Mistrza.
Wielowątkowy, rozkwitający coraz to innymi akcentami i aromatami, egzotyczny, orientalny, a zarazem świeży i zmysłowy – o jakim innym zapachu można powiedzieć to wszystko?
Nuty głowy tworzą czarna porzeczka, fiołek, jaśmin i mandarynka. Następnie do głosu dochodzi bazylia, listek figowy oraz szałwia i listek figowy. Na samym dnie kryje się zaś
drzewo sandałowe, drzewo cedrowe, bób tonka oraz mech. To bogactwo składników sprawia, że Dior Dune jest tak zniewalająca i uzależniająca – tak bardzo, że zdarza mi się użyć ich zupełnie bez powodu, by tylko poczuć tę zniewalającą woń. Kojarzy się z uwodzicielską pewnością współczesnych kobiet, ale także przywodzi na myśl dawne pin – up girls czy wielkie gwiazdy kina.
Dior Hypnotic Poison
Ciemna strona kobiety to w świecie perfum żadne temat tabu – wystarczy wspomnieć legendarne już, ponad 110 letnie Nuit de Noel, zapach prawdziwej femme fatale – lubieżnej kusicielki, która bez skrupułów bierze to co chce, i bez skrupułów potem to porzuca… Niczym modliszka hipnotyzuje swoje ofiary, działa na mężczyzn.
Linia trucizn Diora ma już bogatą tradycja, każda kolejna jej odsłono to odsłona kolejnego dzieła sztuki – nie inaczej jest z Dior Hypnotic Poison.
Hipnotyzuje i rzuca urok – zarówno na mężczyznę – ofiarę, jak i, a może nawet tym bardziej, kobietę – drapieżnika. To zapach tak samo uzależniający i niezapomniany, jak Dior Dune, zapach, który albo od razu się pokocha miłością straceńczą, albo odrzuci z niesmakiem. Zapach bogaty i nieprzewidywalny, w którym mieszają się wszelkie, nawet przeciwstawne aromaty.
Odpowiada za niego sama Annick Ménardo – znana zwłaszcza z doskonałego Body Kouros Yves Saint Laurent.
Osią zapachu jest wanilia przyprawiona zakazanymi owocami, które zdają się wnikać do krwioobiegu, czarując, hipnotyzując i otulając na długi czas.. Wrażenie to raz po raz „łamane” jest raz po raz pojawiającymi się kontrapunktami w postaci ciemnego migdału czy kminku. Zapach natarczywy, nie dający o sobie zapomnieć, niekiedy wręcz drażniący swą zmiennością, a przez to jeszcze bardziej uzależniający, niczym narkotyk, niczym trucizna.
Hypnotic Poison: Eau Sensuelle
Dzieło Francois Demach’ego, który po raz kolejny potwierdza swój niebywały wręcz kunszt.
Eau Sensuelle to jego interpretacja hipnotycznej trucizny stworzonej przez Annick Ménardo. Mistrz zagłębiając się w serce zapachu odkrywa nam orchideę, której owocem jest wanilia, będąca lejtmotywem Dior Hipnotic Poison.
Orchidea – kwiat o wielu twarzach doskonale pasuje do wizerunku kobiety odważnej na tyle, by nosić zapach Hypnotic Poison: Eau Sensuelle. Wierny tradycji perfum Christana Diora Francois sięga po kwiaty, wyczarowując z nich niezwykle uwodzicielski, zmysłowy zapach, który oddziaływuje na wszystkie zmysły. Nosząc ten zapach, kobieta nigdy nie poczuje się i nie będzie w pełni naga. Całości dopełniają akcenty owoców i nuty drzewne, które łączą się w harmonijną całość, a wszystko to zamknięte w wyjątkowo pięknym flakonie.
Hypnotic Poison: Eau Sensuelle miały premierę we wrześniu 2010 r., ale już po tych kilku miesiącach wiem, że będą one za mną na zawsze…
Escale à Portofino
Portofino to jedno z najbardziej luksusowych i najdroższych miasteczek wypoczynkowych we Włoszech. Położone na brzegu uroczej zatoki, otoczone wzgórzami jest kwintesencją włoskiego krajobrazu i włoskiego piękna. Piękna tak urzekającego, że uległ mu nawet niemiecki oficer, który nie wykonał rozkazu jego wysadzenia.
Nic dziwnego, że tak bardzo zauroczyło ono Christiana Diora, który spędzał w nim w zasadzie każdą wolną chwilę. Miejsce to natchnęło także Françoisa Demachy do stworzenia opartych na tradycji i zarazem nietypowych perfum. Escale à Portofino jest uzupełnieniem kolekcji Dior Cruise Collection Johna Galliano.
Tradycja wyraża się tu poprzez nawiązanie do legendarnej już Aqua Mirabalis, a także poprzez swoistą reinterpretację klasycznej wody kolońskiej Cologne Blanche Diora.
Zapach ten odróżnia się całkowicie od innych, kwiatowo – cytrusowych kombinacji, do jakich przyzwyczaił nas Christian Dior. Jest tak oryginalny i nietypowy, że – szczerze mówiąc – wątpię w jego popularność.
To, co niszowe i oryginalne może być jednak wyjątkowe i piękne – tak jak ma to miejsce w przypadku Escale à Portofino. Zapach jest wymagający, wymaga kontemplacji i dłuższej chwili na przystosowanie, nagroda za cierpliwość jest jednak wyjątkowo obfita.
Pierwsze wrażenie w moim przypadku było także wyjątkowo negatywne – kompletny dysonans – ciepła plaża (co prawda Bałtyk, a nie Morze Śródziemne) i ten zapach całkowicie się wykluczały. Swoją drogą do tego zapachu znalazłam pewien czas później, letnim wieczorem, kiedy słońce zachodziło, a odsłonięte, spieczone słońcem ramiona z ulgą witały chłodne podmuchy bryzy.
Sam zapach przywodzi bardziej na myśl początek jesieni, ostatnie oddechy lata, niż skąpane w słońcu, ciepłe włoskie wybrzeże. To zapach nostalgii, jaką odczuwamy obserwując coraz szybciej zachodzące słońce, przeczuwając niedługie nadejście zimy. To także zapach upojnych wspomnień z niezapomnianych wakacyjnych przygód.
Wbrew pozorom na początku uderza w nas ciężar zapachu – chłodne, gorzkie cytrusy, nadmiernie dojrzałe, budzą melancholijne odczucia. Pocieszenie przynoszą spokojniejsze nuty pomarańczy i jałowca, subtelnie łagodzone migdałem, dzięki którym pamięć cofa się do minionego lat. Wyraźnie posmak piżma i cedru subtelnie wszystko zamyka, dodając nieodłącznej elegancji i szyku.
Escale à Portofino to zapach uniwersalny, na każdą okazję, ale zdecydowanie nie dla każdego. Nie ma nic wspólnego z głównym nurtem – nawet flakon odbiega od przyjętych standardów.