Wszystko o biżuterii i perfumach

Biżuteria to drobne wyroby złotnicze i jubilerskie, używane jako ozdoby, zazwyczaj artystycznie przygotowane, głównie ze złota, srebra, platyny, kamieni szlachetnych itp. Najstarsza znana nam biżuteria pochodzi sprzed około 22 tysięcy lat. Pierwsi wszyscy przystrajający swe ciała używali do tego celu kamyków,muszli, kości i zębów zwierzęcych. Poprzez wieki rozwijały się technologie wydobywania piękna z tych materiałów poprzez polerowanie i rzeźbienie, nadawanie im nowych kształtów. Brązowe, miedziane oraz żelazne narzędzia zastąpiły w końcu swe krzemienne odpowiedniki, ułatwiając obróbkę. Metale stały się również produktem do produkcji biżuterii. Najstarsza biżuteria ze złota i srebra liczy około 6 tysięcy lat. Oprócz zadań użytkowej i dekoracyjnej miała ona większe znaczenie. Służyła potrzebom kultu religijnego, magii, była oznaką władzy oraz dodatkowo godności świeckiej i religijnej. Świadczyła także o bogactwie. Biżuteria starożytnego Egiptu pełniła w znacznym stopniu funkcję magiczną i religijną. Najpowszechniejszą ozdobą zostały amulety mające chronić przed złem i przynosić szczęście. Dla niezamożnych wykonywano je z fajansu i szkła, dla bogatych ze złota i kamieni szlachetnych. Amulety towarzyszyły swoim właścicielom zarówno za życia, jak i po śmierci. Moc amuletu miał także pektorał – duża ozdobna zawieszka, którą faraonowie nosili na piersi. Powszechną ozdobą były bransolety, które noszono zarówno na rękach jak i nogach, , a ponadto szerokie naszyjniki wykonywane ze złota i kamieni albo z kilku rzędów fajansowych kolorowych paciorków. Do przystrajania głów księżniczek służyły złote diademy w formie opasek. W Grecji najwspanialsza biżuteria powstała w okresie klasycznym (V-IV w.p.n.e.). Ozdoby wyrabiano nie tylko ze złota i srebra niemniej jednak także ze złoconego brązu. Naszyjniki zostały wykonywane oraz komponowane z elementów w kształcie amforek i głów zwierząt. Bransolety miały formę węża albo rozciętej obręczy, której końcom nadawano forma lwich głów i innych zwierząt. Dokładnie tak samo wyglądały kolczyki będące miniaturą bransolet. W późniejszym okresie biżuteria została wzbogacona kamieniami szlachetnymi. W ozdobach rzymskich dużą rolę odgrywały kamienie szlachetne. Po raz pierwszy ukazały się diamenty, lecz do najpopularniejszych należały szmaragdy. Naszyjniki wykonywano ze szklanych błękitnozielonych paciorków bądź łańcuszków z fantazyjnymi ogniwami i kilkoma zawieszkami (przykładowo. ze zł monet). Kolczyki, które kobiety zakładały po kilka do jednego ucha, miały forma koła, wiszącej perły albo szklanego paciorka. W upinaniu misternych fryzur pomagały Rzymiankom szpile ze złota, srebra albo kości słoniowej zakończone perłą albo złotą kulką. Do spinania szat służyły fibule (agrafy) ze złota i brązu dekorowane kamieniami. Zarówno panie jak również mężczyźni nosili pierścienie. W czasach republiki rzymskiej większość obywateli mogła używać tylko pierścieni z żelaza. Przywilej noszenia złotego pierścienia bedącego oznaką sprawowanego urzędu mieli wyłącznie państwowi dygnitarze i senatorzy. W średniowieczu kontynuując antyczną tradycję, ogromną wagę przywiązywano do symboliki kamieni. Wierzono w ich magiczną i uzdrawiającą moc. Wraz z szerzeniem się chrześcijaństwa magiczną rolę zaczęły odgrywać symbole nowej religii. Pierścienie z niebieskim szafirem przysługiwały kardynałom i biskupom, ponieważ kamień ten oznaczał tych, których umysł był zwrócony ku rzeczom niebieskim. Złoto jako najszlachetniejszy metal łączono również z siłami wyższymi. Było one nierozerwalnie powiązane z godnością królewską i insygniami władzy. Złoto korony symbolizowało mądrość i światłość monarchy. Wraz z wprowadzeniem do stroju damskiego dużych dekoltów popularną ozdobą stały się wisiory i naszyjniki. W XVI i XVII wieku nastąpił rozkwit złotnictwa. Dzięki rozpowszechnieniu wzorników (książek zawierających ryciny z najmodniejszymi przykładami biżuterii) w całej Europie wytwarzano klejnoty posiadające taki sam styl. W okresie tym mężczyźni miewali więcej biżuterii niż kobiety (na przykład. król Wielkiej Brytanii Henryk VIII). W końcu XVII wieku rozpoczęła się kariera diamentu, który uważany w XVI wieku za mniej praktyczny od rubinu został królem klejnotów. W XVIII wieku biżuteria stawała się powoli domeną kobiecego stroju. Priorytetową dekoracją ubiorów męskich zostały ordery nadawane za wybitne osiągnięcia albo jako prezenty okolicznościowe. Uznawano je za swoisty rodzaj biżuterii, zdobiąc niekiedy dziesiątkami brylantów. W latach trzydziestych XIX wieku pojawiła się biżuteria o charakterze pamiątkowym, w wielu sytuacjach mająca wartość wyłącznie sentymentalną. Dużą popularnością cieszyły się medaliony, powróciły pierścienie opatrzone sentencjami i dedykacjami, będące symbolem przyjaźni i miłości. Rozpowszechniły się komplety biżuterii składające się z naszyjnika, dwu bransolet, kolczyków,diademu i broszki. Na początku XX wieku popularna stała się platyna, która uprzednio z powodu bardzo wysokiej temperatury topnienia nie cieszyła się uznaniem jubilerów. Jest cenniejsza niż złoto, a jej srebrzysty kolor stwarza, że perfekcyjnie nadaje się do łączenia z brylantami. W ostatnim stuleciu biżuterię renomowanych korporacji starano się naśladować w taniej masowej produkcji. Szkło zastępowało diamenty, tanie metale platynę, a plastik emalię. Noszenie sztucznej biżuterii przestało być rzeczą wstydliwą. Liczyły się przede wszystkim modne wzory i chwilowy efekt. Obserwując współczesne wyroby, widać natomiast, że sytuacja ta się zmienia. Najnowsze trendy wskazują na powrót do piękna i tradycyjnych szlachetnych materiałów.